Persoonlijk

Gewone vergeetachtigheid of ontzwangerdementie? Openhartige anekdotes

Toen ik laatst het afwasmiddel zocht en uiteindelijk terugvond in de koelkast, was het weer duidelijk: Ik lijd aan postpartum-dementie. Met zo’n deftig woord lijkt het nog wat, maar eigenlijk houdt het in dat ik geen data en tijden meer kan onthouden, iets direct weer vergeet nadat ik het gelezen heb, en af en toe behoorlijk chaotisch kan zijn.

Telefoon kwijt

Neem twee weken geleden. Ik had al een paar keer naar mijn telefoon gezocht. Ik dacht nog: ‘Die kom ik morgen wel weer tegen.’ Loop ik vanochtend de tuin in, ligt mijn telefoon eenzaam te bliepen op het achterzitje van mijn fiets. In de plensregen. Al de hele nacht! Ik had hem daar neergelegd bij het afhalen van de was. Geen wonder dat ik ‘m kwijt was. Een oerkreet en een droogsessie later doet Mobi het gelukkig nog steeds. Pfieuw, kom ik daar even goed vanaf. Trouwens, ik kan mijn telefoon helemaal niet missen. Want daar staat de gedeelde agenda in van mijn man en mij. Toen we dit systeem nog niet hadden, maakten we regelmatig per ongeluk dubbele afspraken. Met ruzies en een hoop geharrewar tot gevolg, want welke afspraak moesten we nu afzeggen?

Alles noteren

Nee, een goede agenda die up-to-date is hebben wij hier héél hard nodig. Gelukkig heb ik een goede gezinsplanner aan de muur hangen (ja, dat zijn inderdaad twee agenda’s die ik bijhoud; liever één teveel dan dat ik van alles vergeet) waarop ik ook vager te plannen klusjes kan noteren zoals: Deze week naar de bibliotheek. Of: Cadeautje kopen voor X. No way dat ik met lege handen op dat feestje wil verschijnen. Of wéér een boete van €27,30 moet betalen, omdat ik me een maand vergist heb in de retourdatum van de biebboeken. Dat ik alles opschrijf is echt nodig. Dus deze planners zijn mijn lifesavers, al is het maar omdat ik tien keer terug kan zien op welk moment ik ook alweer een afspraak heb. Want data kan ik dus echt niet meer onthouden. En tijden trouwens ook niet. Het is alsof er af en toe gaten vallen in mijn brein. En dat is frustrerend, want mijn leven hangt aan elkaar van afspraken en planningen.

Babybrein

Toch moet ik mijn lijden aan ontzwangerdementie ook weer wat relativeren. Want als het op de kinderen aankomt springen mijn hersens spontaan in de ‘aan-stand.’ Ja, ik ben er over het algemeen een kei in om aan de kleinste details voor de kinderen te denken. Mijn hoofd is gevuld met babybenodigdheden. Met rennen en vliegen en vooruitdenken zodat ik voor zo min mogelijk verrassende situaties kom te staan. Ik ben uitgerust met een automatische alarmbel voor wanneer mijn peuter weer moet plassen. Mijn neus is nog steeds geweldig: ik kan een poepluier vanaf een kilometer afstand onderscheiden. En mijn baby heeft meestal zoveel reservekleertjes in de luiertas, dat ik haar drie keer kan omkleden als het onderweg nodig is. Mijn theorie is, dat waar mijn hoofd gevuld is met kinderen, er weinig ruimte overblijft om ‘normale dingen’ te onthouden.

Hoe dan ook, af en toe is die selectieve zeef wel erg frustrerend. Zoals toen ik laatst naar de Ouders Natuurlijk beurs toog. Heel trots, zelf op pad. Met vers gepinde cash op zak, volle luiertas en tevreden verzorgde baby. Aan alles gedacht. Behalve mijn kinderwagen. Oh crap. Die stomme postpartumdementie gaat nog wel even duren vrees ik.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.