Geen categorie

Als je het even niet meer ziet zitten, mama

Misschien denk je dat mijn leven als mama van een leien dakje gaat. Omdat ik tijd heb voor deze blog, omdat ik opruimtips geef, of omdat ik straal op mijn profielfoto’s. De meeste tijd heb ik ook wel het gevoel dat ik het moederschap goed aankan. Ik zweef nog vaak op een roze wolk met mijn twee mooie meiden. Maar ik vind het belangrijk om eerlijk tegen jullie te zijn. Het moederschap is echt niet altijd leuk of makkelijk!

Mijn leven op dit moment

Neem bijvoorbeeld de afgelopen dagen. Mijn babygirl is nu 17 weken oud en hoewel ze nog steeds zo mak als een lammetje is, betrapte ik mezelf de afgelopen dagen vaak op de vraag wat ze in vredesnaam nodig zou hebben. De jongedame doet opeens tig korte slaapjes en ze ligt voor mijn gevoel de hele dag aan de borst. Deze week wisselen de oudste en jongste elkaar steeds af met drukdoenerij, waardoor ik mijn rust zelf niet kan pakken. Maandag waren we de hele dag op stap. Het was warm en de auto leek op een verhuiswagen. Op de terugweg werd de peuter wagenziek… De rest van de week ben ik bezig geweest met het opruimen van de troep én de rest van ons huis, omdat het eruit zag alsof er een bom was ontploft. Op drie verdiepingen. Ik moest héél veel moed verzamelen om er überhaupt aan te beginnen. Nu is het huis ietsjes netter, maar staan er nog wel vier volle wasmanden op me te wachten. Mijn wallen zijn inmiddels zo blauw als de flexa op de muur en mijn geduld bevindt zich op een nulpunt. Manlief werkt al enkele weken meer dan fulltime en slaapt bij als hij thuis is. Ik heb dus weinig tijd voor mezelf. Door de hitte kom ik amper het huis uit omdat ik dat, met al mijn moeheid, echt niet trek. Ik heb al geluk als ik het klaarspeel één keer per dag te douchen en wil het risico niet nemen dat ik twee dagen rondloop in opgedroogd zweet. Je raadt het waarschijnlijk al: Op zulke dagen vind ik het moeder zijn zwaar.

Ik vind het pittig

Ik kan gelukkig wel eens een keertje oppas regelen voor Loïs. Maar Sifra houd ik liever bij me, omdat ik anders aan de gang moet met kolven. En nee, daar heb ik dus gewoon geen puf voor! (of zin, whatever…) Het is dan ook vooral dat gevoel dat je het moeder-zijn nooit ‘uit’ kan zetten, dat ik pittig vind. Je moet steeds beschikbaar zijn voor je baby. Als je al eventjes weg kunt, let je continu op de klok en houd je je telefoon angstvallig in de gaten. Je hormonen lijken in deze periode soms wel erger te zijn dan toen je nog zwanger was, waardoor je je een emotioneel wrak voelt. En zoveel slaapgebrek als een nieuwe mama heeft, zou ieder mens compleet gek maken.

Het kan zo eenzaam voelen als je moeder van een kleine baby bent. Je moet herstellen en jezelf opnieuw uitvinden. Je moet ontdekken hoe je kindje ‘werkt.’ En je hebt niet altijd iemand in de buurt die even bijspringt. Over al die gevoelens praat je zelden, je schaamt je er misschien wel een beetje voor. Je zou toch blij moeten zijn met je nieuwe leven? En je bent toch gek op je kleine?

Lieve mama, dat sommige moeders doen alsof alles alleen maar geweldig is, is echt maar schijn. De draagkracht van de één is misschien wat groter, de ene baby is misschien wat makkelijker dan de andere. Toch weet ik zeker dat we allemaal zo onze momenten hebben dat we het even niet meer zien zitten.

Laten we eerlijk zijn

Weet daarom, dat je niet alleen bent in wat je meemaakt. Geef jezelf de ruimte om deze gevoelens een plek te geven. Kijk niet gek op, als je op een bepaald moment mee begint te huilen met je kindje. Gooi het er gewoon uit! Lees over je lichaam of over ervaringen van andere moeders, bijvoorbeeld op Mama Ontzwangert. Sta stil bij wat je voelt en praat erover. Eerlijk. Anders houden we met z’n allen de schijn op dat het moederschap één en al euforie is. Zeg dus gewoon af en toe gewoon hardop dat je het pittig vindt. Dat je het niet meer weet. Of dat je slaap nodig hebt. Wees niet te streng voor jezelf. Haal diep adem, en probeer dan weer langzaam te kijken naar de kleine lichtpuntjes die het moederschap ook heeft. Een brede lach van je baby, een handje op je arm, of de ondergaande zon die je ziet terwijl je achter je kinderwagen loopt.

Lieve andere mama, ik weet wat je doormaakt. En ik wil je zeggen: Het komt goed. Echt.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.