Persoonlijk

Terugblik: Mijn eerste anderhalf jaar als mama

Dit weekend was het feest in ons huis! Nu mijn oudste dochter drie jaar is geworden vind ik het een mooi moment om even te reflecteren op mijn eerste anderhalf jaar als moeder. 

In verwachting

Drie jaar en negen maanden geleden raakte ik in verwachting van Loïs. Wat vond ik het spannend om moeder te worden. Ik zag uit naar de baby, maar zag erg op tegen de bevalling. Ik herinner me levendig de bevallingsvideo die we in de derde klas moesten kijken. Wát een verschrikking! Waarom zou je vrijwillig zoveel pijn moeten ondergaan om een baby te krijgen? Toen ik eenmaal getrouwd was groeide na een tijd het verlangen naar een kindje. Ik heb altijd veel opgepast en ondernomen met andermans kinderen. Omdat ik al zo van andere kinderen houd, was ik benieuwd hoe de band met een eigen kindje zou voelen. Tijdens de zwangerschap groeide dit gevoel van nieuwsgierigheid. Er ontstond een voorzichtig, vreemd soort liefde, voor een nog onbekend kindje.

kraamweek_mama-ontzwangert

Bevalling en kraamtijd

Ik probeerde me goed voor te bereiden op de bevalling door een cursus te volgen bij de verloskundigenpraktijk. Ik maakte een bevalplan en zag nog steeds tegen de bevalling op, maar het was natuurlijk onontkoombaar 😉 Toen het moment eenmaal daar was (met 40 weken en drie dagen) werd ik toch wel excited. Nu ging het echt gebeuren! Na ongeveer 12 uur hard werken werd Loïs geboren. En toen wilde ik haar zo graag vasthouden en troosten! Ik vond het zo zielig dat zij die hele bevalling mee moest maken, dat ik mijn eigen pijn bijna vergat! Haha, grappig hoe dat kan gaan. Ik voelde me gelijk verantwoordelijk voor dit kleine wezentje. Toch moest het gevoel van moeder zijn echt groeien. Zoals ik laatst vertelde in Mama vertel eens, schoot ik direct in de ‘verzorg stand’. Voeden kostte erg veel tijd en hier was ik ongeveer de hele dag mee bezig. Daardoor kon ik niet echt laten binnenkomen dat ik alles toch wel erg heftig vond. De bevalling die voelde als een hele marathon. De enorme spierpijn in mijn benen en de pijnlijke naweeën die ik de eerste dagen had. De gebroken nachten en de onophoudelijke zorg. Geen verhaal van andere ouders kan je hierop voorbereiden: Je moet het echt ervaren als je zelf voor het eerst moeder wordt.

Na een paar dagen kraambed zei mijn man tegen mij: Marijke, heb je al eens goed gekeken naar Loïs? Hij vroeg me om eens de tijd te nemen om haar goed te bestuderen en mijn gevoel toe te laten. En toen gebeurde het. Ik zag hoe mooi dit baby’tje eigenlijk was. Hoe mooi en klein ze was, hoe uniek gemaakt. Ik werd zó door dit kleine wonder geraakt. En toen kwamen de kraamtranen eindelijk los…

Alle ballen in de lucht

Het eerste jaar als moeder heb ik deze verwondering regelmatig opnieuw ervaren. Wat is het geweldig om de ontwikkeling van zo’n kleintje van zo dichtbij mee te maken. En wat een voorrecht om de rol van moeder te mogen vervullen! Maar tegelijk was het ook regelmatig erg zwaar. Ik zat vaak thuis en vond het moeilijk mijn sociale leven te onderhouden. De baby staat echt op nummer 1, en dat merk je. Na mijn bevallingsverlof ging ik op een nieuwe plek werken. Ik vond dit werk echt heel erg leuk, maar inhoudelijk was het pittig. Om dat te combineren met de verantwoordelijkheid thuis viel me zwaar. Ik kolfde op het werk in een kantoortje met nogal veel inkijk, waar ik niet echt lekker zat. Ik moest met mijn kolf en flesjes melk het halve pand doorlopen, dus na dag 1 wist iedereen dat ik een baby had en borstvoeding gaf… Dat vond ik wel een beetje gênant.

Toen Loïs een halfjaar oud was bleek de combinatie van deze specifieke baan en de situatie thuis teveel. Ik kon alle ballen niet meer in de lucht houden, en van de ene op de andere dag ging ik burn-out. In die periode was zorgen voor kind en huishouden al een hele opgave. Ik kon haast niets meer en mijn emoties zaten regelmatig hoog. Het zal een combinatie zijn geweest van werkdruk, stress, en hormonen denk ik wel eens. Na nog eens een halfjaar moest ik stoppen met werken en daardoor zat ik rond Loïs’ eerste verjaardag thuis.

Vallen en weer opstaan

Gelukkig duurde het niet lang voordat ik weer kon genieten van het moeder zijn en alle ontwikkelingen die ik bij Loïs zag. Tegelijk baalde ik ervan dat ik veel meer wilde doen dan ik kon. Ik heb regelmatig gesprekken gevoerd met Matthijs, vrienden, en professionele hulpverleners gehad. Dat heeft me geholpen en hierdoor werd mijn energiemanagement beter. Toen Loïs anderhalf was ging het echt beter met me. Er kwam meer rust in het gezin en ik kon wat makkelijker mijn eigen ding doen. Af en toe had ik een terugval, maar ik heb geleerd dat een moeilijke dag of slechte week altijd weer over gaat. Dat helpt me te relativeren!

Zo kan ik wel zeggen dat ik in de periode als moeder van Loïs enorme groei heb doorgemaakt. Er waren diepe dalen, maar daar ben ik uitgekomen. En met alle liefde zorgen wij nu voor twee kindjes. Wat een rijkdom! Stiekem zie ik uit naar de nieuwe vaardigheden die ik ga leren van dit nieuwe kindje, en straks als moeder van een kleuter. Want het leven als mama (en tegelijkertijd als jezelf) brengt elke dag weer nieuwe uitdagingen.

Vind jij het eerste jaar als moeder ook zo heftig? Lukt het jou om balans te vinden in je ‘nieuwe leven’?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.