Mama vertel eens

Vertel eens, Marijke

In deze rubriek wil ik graag een kijkje geven in het leven van verschillende moeders. Vrouwen zoals jij en ik. Elke vrouw is op haar eigen wijze mama met hart en ziel, en wie weet kunnen haar ervaringen jou inspireren! Het lijkt me leuk om een wat persoonlijkere blog te schrijven, daarom zal ik als aftrap iets over mijzelf vertellen.

Wie ben ik?

Ik ben Marijke en ik ben 28 jaar oud. Geboren en getogen in een gezin van vijf mensen in Haarlem. Tegenwoordig woonachtig in Veenendaal (provincie Utrecht). Ik ben getrouwd met Matthijs en samen hebben wij twee prachtige dochters. Loïs is op moment van schrijven 3 jaar, Sifra is 3 maanden. En het ontzwangeren is dus nog volop bezig 😉

DSC_4364 kopie

Op dit moment werk ik niet, ik ben zo rustig aan weer eens aan het kijken wat ik wil gaan doen. In mijn vrije uurtjes vind ik het leuk om bezig te zijn met schrijven. Verder houd ik van tekenen, lezen, creatieve dingetjes doen met de oudste, en muziek luisteren. Ik ben gelovig (christen), dus ben ik ook regelmatig bezig met activiteiten die daarmee te maken hebben.

Kraamtranen en daarna

Toen ik voor het eerst moeder werd had ik meteen een soort beschermend ‘oergevoel.’ Verder voelde ik niet zo heel veel emoties; Ik was vooral heel opgelucht dat de bevalling voorbij was! Daarna schoot ik al snel in de zorgstand, en je kunt dan eigenlijk ook niet zo goed stilstaan bij wat je voelt. Dus in mijn tweede kraamtijd heb ik geprobeerd bewuster van mijn kleine baby’tje te genieten. En dat lukte, maar dat zorgde ook voor vele waterlanders. Van geluk uiteraard!

Op dit moment heb ik nog steeds wel een aantal keer per week mega hormoonpieken. In mijn zwangerschappen was ik niet extreem emotioneel, maar nu hoef ik maar aan Sifra’s koppie te denken of aan een lieve uitspraak van Loïs, en ik word al helemaal sentimenteel. Even onder ons: Meestal gaat het prima maar soms voel ik me echt wel een beetje labiel hoor…haha. Verder heb ik soms wat kleine ongemakken, maar daar lees je in de andere artikelen over.

Moeder zijn

Mama zijn vind ik geweldig! Ik was altijd al dol op kinderen, maar de mijne zijn extreem leuk 😉 Ook omdat je zo dichtbij hen staat en elk klein stukje groei meemaakt. Dat vind ik heel mooi om te zien. Wat ik ook bijzonder vind aan het ouderschap, is dat je alles wat je je kinderen wil meegeven, eerst zelf moet leren. Anders kun je geen voorbeeld voor ze zijn en komt de boodschap niet over. Ik vind het een super groot voorrecht dat ik alles mag leren aan mijn kids, en hoop dan ook dat ik dat goed doe.

DSC_4325

Uitdagingen

Het moederschap is ook wel wennen af en toe. Vooral het stukje vrijheid dat je toch wel inlevert. Niet meer op elk moment alles kunnen doen wat je wil. Er niet meer spontaan op uit, maar als een pakezel op de fiets of met een volgestouwde auto. Je moet altijd op tijd weer terug, want je wil geen oververmoeide kinderen. Of je bent eindelijk weer een keer aan het shoppen en dan word je gebeld door thuis, ‘omdat het nu echt weer tijd is om te voeden…’ Verder houd ik best wel van een schoon en opgeruimd huis, maar met twee kinderen is het natuurlijk een illusie om dat steeds in de praktijk te brengen. En dat is maar beter ook, want ik vind het wel belangrijk dat in ons huis geleefd mag worden!

Stress heeft volgens mij heeft elke ouder wel. Ik vooral als ik veel tegelijk moet doen. Een kind dat al poepend van de pot afstapt en tegelijk een keihard krijsende baby horen. Waar sprint je eerst heen? Maar ook toen ik alleen Loïs had, vond ik het soms best stressvol om mama te zijn. 24 uur per dag zorgen, opletten, en soms écht niet te weten wat je baby wil. Pittig! Maar gelukkig vond en vind ik het ook geweldig mooi om moeder te zijn. De geboorte van mijn kinderen en de diepe band die ik met hen heb is het mooiste in mijn leven. Matthijs weet dit trouwens, en is het er helemaal mee eens! 😉

Onzekerheid en energiemanagement

Ik vind het jammer dat veel moeders onzeker zijn over hun eigen kunnen. Jij bent de mama, dus jij weet wat het beste is voor jouw kind! Het allerergste vind ik nog moeders die elkaar (indirect) onzekerder maken, of keuzes van de ander echt afbranden. Laten we elkaar juist opbouwen waar we het even niet weten, en er proberen voor de ander te zijn.

Meestal voel ik me in mijn rol als moeder redelijk zelfverzekerd. Als ik echt heel moe ben vind ik het wel lastig om aan te voelen wat mijn meiden willen. Eigenlijk heb ik het nodig om soms vanaf een afstandje naar mezelf (en mijn relaties) te kunnen kijken. Dan zoom ik even uit op de situatie; een breder perspectief geeft me altijd meer inzicht in wat ik zou kunnen doen.

Waar ik wel onzeker over ben is het volgende. Ik ben niet de meest energieke persoon ever. Ik heb een burn-out gehad en moet regelmatig mijn verwachtingen bijstellen. Dat betekent dat ik veel keuzes moet maken op een dag, omdat ik simpelweg niet alles kan. Maar eigenlijk ben ik heel slecht in knopen doorhakken (ik heb best wel wat fomo* hoor..) dus mijn energiemanagement blijft wel een puntje.

Wat voor moeder ik wil zijn en wat ik mee wil geven aan mijn kinderen

Eerlijk zijn en openheid vind ik belangrijk. Ook in dit blog. In onze relatie praten Matthijs en ik veel met elkaar, en ik spreek ook regelmatig met vriendinnen over opvoeden of andere dingen die we belangrijk vinden. Dat vind ik heel waardevol!

Eigenlijk is mijn leven een beetje een struggle tussen perfectionisme en de controle houden, versus loslaten en heel open en basic in het leven staan. Je gevoel volgen, er mogen zijn (dus ook partner en kinderen met soms hele andere prioriteiten) en kwetsbaar durven zijn vind ik heel belangrijk. Maar soms zijn die dingen ook lastig. Ik vrees dat ik maar beter kan accepteren dat ik geen perfecte moeder ga zijn. Maar aan de andere kant is dat ook wel weer zo menselijk 🙂 En als een ander mag vallen en opstaan, mag ik dat ook toch? In ieder geval hoop ik dat Matthijs en ik Loïs en Sifra een warme plek mogen geven waar ze zichzelf mogen zijn. En dat ze zich gewenst en geliefd voelen in het leven, omdat ze prachtig gemaakt zijn.

Eigenlijk is wat ik hen toewens mooi samengevat in het kinderliedje ‘Een hand op je schouder’ (oke 4kids), je kunt het terugvinden op Spotify.

Een hand op je schouder, een arm om je heen
die zeggen eenvoudig: je bent niet alleen
een zoen op je wangen, een aai op je bol
zo kun je verder, zo hou je het vol

Vraag je niet af of je dat hebt verdiend
I
emand is bij je, en noemt je: mijn vriend
I
emand is bij je, en noemt je: mijn vriend

Een knipoog, een knuffel, een vrolijke lach
ze fleuren je op en ze kleuren je dag
een duimpje omhoog, een pluim op je hoed
zo kun je verder, zo gaat het weer goed

En soms als het misgaat en jij voelt je rot
dan komt uit de hemel een knipoog van God
een hand op je schouder, een arm om je heen
die zeggen eenvoudig: je bent niet alleen
je bent niet alleen

*fear of missing out, een ‘trend’ waar jongeren en millennials last van schijnen te hebben 😉

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.